اختلالات حرکتی در افراد دیابتی

نوروپاتی یکی از شایعترین عوارض دیابت است و بیشتر به فرم PNیا distal symmetrical sensorimotor polyneuropathyمشاهده می شود. اختلال در سیستم حرکتی غالباً در معاینات کلینیکی افراد دیابتی مشهود است. امروزه با استفاده از تکنیک کمی isokinetic dynamometryمی توان ضعف قوزک و زانو را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 و 2 شناسایی کرد.

ضعف ماهیچه تنها در بیمارانی که به PNمبتلا هستند ،مشاهده می شود. در حالیکه بیمارانی که به نوروپاتی مبتلا نیستند حتی اگر مدت زمان ابتلا آنها به این بیماری زیاد باشد، قدرت ماهیچه ای آنها نرمال است. ضعف ماهیچه های حرکتی شدیداً به علایم و شدت بیماری نوروپاتی PNوابسته است.

دانشمندان با استفاده از تصویربرداری مغناطیسی دریافتند که ضعف ماهیچه ای به موازات آتروفی عضلانی که در پا و قسمت پایینی پا مشاهده می شود، اتفاق می افتد.

با پیگیری بیماران دیابتی به مدت 8 تا 10 سال، محققین مشاهده کردند که کاهش قدرت ماهیچه ای در بیماران مبتلا به PNبسیار سریع تر صورت می گیرد، همچنین کاهش حجم ماهیچه ای در کل پا و قسمت پائینی پا در بیماران مبتلا به PNتسریع می شود.

در مطالعات بر روی تعداد زیادی از افراد دیابتی و غیردیابتی، کیفیت ماهیچه های اندام های انتهایی در بیماران دیابتی بررسی گردید.

علاوه بر بیماری PN، دیابت به خودی خود منجر به کاهش قدرت ماهیچه های مخطط می شود در حقیقت میزان قدرت به ازاء هر واحد ماهیچه مخطط در افراد دیابتی کمتر از افراد غیر دیابتی است.

ضعف ماهیچه ای سبب کاهش سرعت حرکات بدن، عدم تعادل در راه رفتن و در نتیجه افزایش تعداد به زمین خوردن بیماران می شود.

علاوه بر این ضعف اعصاب حرکتی منجر به افزایش خطر ایجاد زخم در پا می شود که به دلیل تغییر بیومکانیک پا ایجاد می گردد که تغییر بیومکانیک پا به علت آتروفی عضلانی ایجاد می شود.

این مسئله ممکن است سبب افزایش فشار بروی پوست شد ه که به زخم پا و قطع اندام های تحتانی می انجامد.

تمرینات تعادلی و قدرتی سبب بهبود قدرت و تعادل فرد و بهبود روش قدم برداشتن این افراد می شود.

منبع :

Diabetes/metabolic research and reviews,vol.28 suppl 1 (February 2012), pp.89-92 doi: 10.1002/dmrr.2257